TRANSLATE

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2014

Οι πρώτοι νεκροί ( Πάλης ξεκίνημα ) - 1974

http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=5950


Στίχοι:  
Αλέκος Παναγούλης
Μουσική:  
Μίκης Θεοδωράκης


Πάλης ξεκίνημα
νέοι αγώνες
οδηγοί της ελπίδας
οι πρώτοι νεκροί.

Όχι άλλα δάκρυα
κλείσαν οι τάφοι
λευτεριάς λίπασμα
οι πρώτοι νεκροί.

Λουλούδι φωτιάς
βγαίνει στους τάφους
μήνυμα στέλνουν
οι πρώτοι νεκροί.

Απάντηση θα πάρουν
ενότητα κι αγώνα
για νά `βρουν ανάπαυση
οι πρώτοι νεκροί.


Παρασκευή, 22 Αυγούστου 2014

Πέθανε πλήρης ημερών ο Εμμανουήλ Κριαράς

ΕΛΛΑΔΑ

Πέθανε πλήρης ημερών ο Εμμανουήλ Κριαράς

 

Πέθανε πλήρης ημερών ο Εμμανουήλ Κριαράς



ΕΛΛΑΔΑ

Πέθανε πλήρης ημερών ο Εμμανουήλ Κριαράς

ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:
Πέθανε το βράδυ της Παρασκευής, στο σπίτι του στη Θεσσαλονίκη, πλήρης ημερών, πλήρης ιδεών, φρονημάτων, οραμάτων, προσφοράς, πλήρης έρωτα και γνώσης και συνείδησης και παραγωγής ο καθηγητής Εμμανουήλ Κριαράς - η γηραιότερη εν ζωή (μέχρι σήμερα) προσωπικότητα της χώρας.
"Δεν ήλπιζα τόσο μακρά ζωή... Θυμάμαι -ξέρετε- τον κομήτη του Χάλευ, την εμφάνιση του Βενιζέλου, παρέστην - μικρό παιδί- σε ένοπλο συλλαλητήριο στην Κρήτη...».

Πέρασαν 107 χρόνια από το Νοέμβριο του 1906 οπότε γεννιόταν στον Πειραιά ο Εμμανουηλ Κριαράς, πέρασαν περι τα 100 από την παιδική του ζωή στη Μήλο, την εφηβική αργότερα στην Κρήτη (τόπο καταγωγής των γονιών του), την Αθήνα ύστερα για σπουδές στη Φιλοσοφική σχολή και για εργασία (επι 20 συνεχή χρόνια στο Μεσαιωνικό Αρχείο της Ακαδημίας Αθηνών). Μεσολάβησε το Μόναχο και το Παρίσι κι ύστερα "ανέβηκε" στη Θεσσαλονίκη (Απο το 1950 οπότε εκλέχτηκε στη θέση του τακτικού καθηγητή της μεσαιωνικής ελληνικής φιλολογίας στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της). Μέχρι το 1968 δίδασκε κυρίως μεσαιωνική φιλολογία. Ηταν τότε που τον εξώθησε σε παραίτηση- συνταξιοδότηση η Χούντα.

Εκτοτε, ήταν …ομότιμος καθηγητής (συνταξιούχος) επι 45 χρόνια .
Απολύθηκε απ τη Χούντα αλλά, συνέχισε. Με τη σύνταξη του Λεξικού της Μεσαιωνικής Ελληνικής Δημώδους Γραμματείας, με τη μαχητική στήριξη της δημοτικής και του μονοτονικού συστήματος (πρόεδρος της επιτροπής για το μονοτονικό το 1981), με τη συγγραφή και τις εκδόσεις και ένα μηνα πριν τα 103 του χρόνια τοποθετήθηκε στην τελευταία -τιμητική- θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ.
«Είμαστε τραγικές μορφές. Το γεγονός ότι έχουμε συνείδηση δεν νομίζω ότι είναι στοιχείο ουσιαστικής ευτυχίας. Ο άνθρωπος ζει πιο ευτυχισμένα όταν δεν έχει συνείδηση της τραγικότητας της ζωής του. Εγώ - δυστυχώς - την έχω. Επιθυμία μου είναι πλέον να μη ζήσω. Είναι βάρος πια η ζωή μου» μου έλεγε προ εξαετίας -μόλις που είχε «κατακτήσει» το «Αιωνόβιος .
Αλλαξε σύντομα γνώμη. Δυο-τρία χρόνια μετα δήλωνε «"Οχι δε φοβάμαι το θάνατο. Δεν θέλω όμως να πεθάνω αμέσως... Θέλω να ολοκληρώσω τις εκκρεμότητες των κειμένων μου"..
"... Βλέπω τη ζωή του ανθρώπου στη γή ως ένα τραγικό γεγονός. Διότι δεν δίδει η ζωή ευτυχία. Ο άνθρωπος είναι τραγική μορφή στη γή. Το γεγονός ότι έχει συνείδηση δεν νομίζω ότι είναι στοιχείο ουσιαστικής ευτυχίας.
Και πρόσφατα (στα τέλη του 2011 -μεσούσης της οικονομικής κρίσης) ο ...σοφός καθηγητής δήλωνε: "Στην υπερεκατονταετή ζωή μου δεν θυμάμαι ποτέ αντίστοιχη περίοδο με ανάλογα πολιτικά και κυρίως - οικονομικά αδιέξοδα. Θα ήθελα να ειχε πεθάνει , να μην είμαι αναγκασμένος να βιώνω αυτές τις καταστάσεις στον τόπο μου. Φταίμε κι εμείς . Λειτουργήσαμε ολοι - κυβέρνηση και πολίτες κατά το χειρότερο δυνατό τρόπο. Βολευόμασταν - στην καλύτερη περίπτωση - στο καθεστώς της υποκρισίας , της κλεψιάς , της απάτης . Όταν παίρνει κανείς δανεικά είτε είναι κράτος είτε πολίτης πρέπει να είναι οσα μπορεί να επιστρέψει… Όχι περισσότερα. Βρισκόμαστε πλέον στον πάτο και ελπίζω να μην εχει χειρότερα. Βέβαια ο φασισμός μπορεί να έχει σήμερα άλλο πρόσωπο…Μέσα στο αστικό καθεστώς που ζούμε , η λύση, είναι ένας σοσιαλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο. Παγκοσμίως. Αυτή είναι η λύτρωση του κόσμου . Η Αριστερά όμως στην Ελλάδα δεν βλέπω ότι έχει δυνατότητες..."
Ο καθηγητής Κριαράς πέθανε σήμερα - ήρεμα και "κανονικά" -όπως του άρεσε να λεει περιγράφοντας τη ζωή του- στο σπίτι του στη Θεσσαλονίκη. Στο ίδιο σπίτι, της οδού Αγγελάκη, που τα τελευταία χρόνια λειτουργούσε ως βιβλιοθήκη και αναγνωστήριο για τους μεταπτυχιακούς φοιτητές του , εκεί όπου δεχόταν τον πρωθυπουργούς, υπουργούς, συνεργάτες του.
Η σύζυγος του - Αικατερίνη Στριφτού, καθηγήτρια ψυχοτεχνικής στο πανεπιστήμιο Μακεδονίας - με την οποία ειχαν παντρευτεί το 1936- είχε πεθάνει την πρωτομαγιά του 2000. Δεν ειχαν κάνει παιδιά.
"Φεύγοντας" ο καθηγητής Εμμανουήλ Κριαράς αφήνει πίσω του (για τους μελετητές και φοιτητές του) εκατοντάδες τόμους με πραγματείες, μελέτες , επιστολές, κείμενα, 14 τόμους του µνηµειώδους έργου "Λεξικό της Βυζαντινής Γραµµατείας". Τη συνέχεια ανέλαβε το Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας . Ηδη εχει τυπωθεί και κυκλοφορεί ο 18ος τόμος...
Για τους υπόλοιπους ; Τον αγώνα του για το Δημοτικισμό , τη σοφία και τη διαύγεια του πνεύματος του - οπως αυτές "έλαμψαν" σε σειρά συνεντεύξεων που έδωσε -ειδικά μετα τη συμπλήρωση των 100 "πρώτων" χρόνων της ζωής του.
- "Διδασκαλία του ήθους δεν υπάρχει. Μαθαίνουμε την τεχνική. Πώς να μεταδώσουμε τις γνώσεις. Αλλά πώς να βελτιώσουμε το ήθος του ανθρώπου δεν το μάθαμε..
"Η έξαρση είναι το σημαντικότερο πράγμα στη ζωή. Να εξαρθείς πάνω από τον εαυτό σου. Από τα πάθη σου. Σπάνια εξαίρονται οι άνθρωποι. Η ζωή όλων βέβαια ενέχει στιγμές έξαρσης. Όταν λές την αλήθεια -ακόμα κι όταν σε θίγει, σε πειράζει -είναι έξαρση. Η θυσία για τον άλλο, ο έρωτας, η φιλία , η αφοσίωση είναι έξαρση. .".

"Ανυψώνει τον άνθρωπο ο Ερωτας. Ο πραγματικός, ο αληθινός έρωτας. Ο έρωτας είναι το αντίδοτο του θανάτου. Είναι ίσως η ίδια η ζωή. Μόνο όταν είσαι ερωτευμένος ζείς. Ειδάλλως είσαι …πέτρα…»
Η κηδεία του Εμμανουήλ Κριαρά θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα.
Online

ΣΧΕΤΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ


 

Παρασκευή, 11 Ιουλίου 2014

Η ΠΙΟ ΚΑΛΗ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ ΑΥΡΙΟ !

Ίσως φταίνε τα φεγγάρια - 1990


 
Στίχοι:  
Τάσος Σαμαρτζής
Μουσική:  
Νότης Μαυρουδής


Μες στο φτηνό ξενοδοχείο και στα σεντόνια των πολλών
μες σε καθρέφτες δίχως μνήμη θα ξεκινήσουμε λοιπόν
γλιστρούν τα όνειρα στον ύπνο όπως τα τρένα στο σταθμό
και στην ανάσα σου γυρεύω κάποιο αρχαίο σκηνικό

Ίσως φταίνε τα φεγγάρια που ‘μαι τόσο μοναχή
νιώθω πως γερνώ τα βράδια και χρωστάω στη ζωή
ίσως φταίνε τα φεγγάρια και πολλοί με λεν τρελή
που όλο ψάχνω στα σκοτάδια μήπως κάτι και συμβεί
ίσως φταίνε τα φεγγάρια ίσως πάλι φταις κι εσύ

Μια αχτίδα φως περνά τις γρίλιες και σβήνει αυτά που γίναν χθες
πώς μπλέκουν λέω οι ιστορίες και των ανθρώπων οι τροχιές
μες στο φτηνό ξενοδοχείο και στα σεντόνια των πολλών
μες σε καθρέφτες δίχως μνήμη θα τελειώσουμε λοιπόν

Ίσως φταίνε τα φεγγάρια που ‘μαι τόσο μοναχή
νιώθω πως γερνώ τα βράδια και χρωστάω στη ζωή
ίσως φταίνε τα φεγγάρια και πολλοί με λεν τρελή
που όλο ψάχνω στα σκοτάδια μήπως κάτι και συμβεί
ίσως φταίνε τα φεγγάρια ίσως πάλι φταις κι εσύ

Παρασκευή, 13 Ιουνίου 2014

'' ΑΓΑΠΗ '' !

Αγάπη που ειπώθηκες με λόγια.......
Αγάπη που ζητάς μια παρηγόρια ............
Κατάφερες και έμεινες μονάχη..........
Αντικρίζοντας τον κόσμο.....
 σε μια άνυδρη ράχη !!!

Κυριακή, 8 Ιουνίου 2014

Σ ' αγαπώ !

Σαν το λουλούδι 
που κάθε πρωί κοιτώ,
έτσι απλά
 σ'αγαπώ !
Νιώθω πλούσιος
κι ας με λεν φτωχό,
έτσι απλά
σ'αγαπώ  !
Στις στιγμές
που μένω μόνος και πονώ
έτσι απλά
 σ'αγαπώ !
Νιώθω την ανάσα σου
τον στεναγμό
κι έτσι απλά
 σ'αγαπώ !
Παντού και πάντα
σε αναζητώ
επειδή απλά
 σ'αγαπώ ! 

Κυριακή, 18 Μαΐου 2014

ΑΝΗΜΕΡΑ ΘΗΡΙΑ !

Ήμασταν κλεισμένοι
σαν ανήμερα θηρία !
Λιώσανε τα σίδερα
απ' τη θερμοκρασία !
Τρόμος τους πιάνει !
Γιατρικό ψάχνουν
να τους γιάνει !
Σάλεψε ο νους
και φάνηκε στο μάτι !
Ήθελε η ψυχή
να βγάλει πια το άχτι !

-----'' ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΤΡΕΛΟΙ !
ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΕΠΕΛΕΓΕ
ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΖΕΙ ;''

-------- ''ΧΟΡΤΑΣΑΜΕ ΑΠΟ ΛΟΓΙΚΟΥΣ !
ΗΡΘΑΝ ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ,
ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΟΥΜΕ ΤΡΕΛΟΥΣ !!!''
 

Πέμπτη, 13 Μαρτίου 2014

Φάλτσα μενεξεδιά - 1982



Στίχοι:  
Λάκης Παπαδόπουλος
Μουσική:  
Λάκης Παπαδόπουλος



Μενεξεδιά η τρέλα που φοράς,
την ψώνισες μια νύχτα με πανσέληνο.
Μενεξεδιά κι η τύχη που ζητάς
σαράντα χρόνια μόνος κι έρημος.

Στη Σαλονίκη και στα άλλα τα νησιά
ψάχνεις το γνήσιο και το ανέρωτο.
Χτυπιέσαι στα υπόγεια καπηλειά
και τραγουδάς σε ήχο πλάγιο δεύτερο.

Σαράντα χρόνια γίναν όλα πλαστικά,
μαστίχα έγινε το κρέας σου,
σιρόπι τα ιδανικά
κι αυτά τα λόγια της γριάς μητέρας σου.
Ψαρεύεις ψάρια στα βουνά,
ξιφομαχείς στην άσφαλτο για το άδικο.
Του φεγγαριού την πλάτη καβαλάς,
λαθρεπιβάτης σε τοπικό γκαζάδικο.

Μενεξεδιά, μενεξεδιά, μενεξεδιά...



 

Πέμπτη, 6 Μαρτίου 2014

Δημήτρης Ιατρόπουλος ΜΙΚΡΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΤΡΙΛΟΓΙΑ


Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΑΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΟΥΤΕ ΔΗΜΟ ΟΥΤΕ ΚΡΑΤΟΣ..

*
Τέτοιες μέρες, μόνο με την ποίηση, μπορεί να τις προσπελάσει κανείς..
Μια μικρή ποιητική τριλογία για σήμερα λοιπόν, έτσι για πνευματική σας ξεκούραση..
Γιατί μας περιμένουν «ιδιαίτερες» μέρες..
----------------------------------

1.ΜΙΑ ΑΝΟΙΞΗ ΠΑΡΑΝΟΙΞΗ..

Είναι μια άνοιξη παράξενη κι αυτή.
Παράνοιξη, ιδιαίτερη σαφώς
και οπωσδήποτε μικτή.

Τα λουλούδια της ανθίζουν και πέφτουν αμέσως.
Τα χρώματά της θολώνουν το απόγευμα.
Οι μυριστικές της προτάσεις,
βρωμούν τη ζέχνα της απόρριψης
μόλις πέσει μεσονύχτι.
Τα παιδιά χαμογελούν γνωρίζοντας,
χάσανε την ανοιξιάτικη αθωότητά τους.
Τα δέντρα σκύβουν μα δεν μιλούν,
χάσανε την ανοιξιάτικη προσλαλιά τους.
Όλα πάνε κάπου και γυρίζουν αμέσως,
οι διαδρομές δεν εκτείνονται,
όλα κόβονται στο μισό τους
και συνεχίζουν να ζουν τετμημένα.

Σαν τον σκούληκα εκείνο
με το αυτόνομο νευρικό σύστημα,
τον κόβεις δέκα χιλιάδες κομμάτια
και όλα ξεχωριστά αποκρίνονται και ανταποκρίνονται,
όμως είναι δέκα χιλιάδες κομμάτια
δεν είναι ποτέ πια ένα ον,
παρουσία της φύσης,
με στόχο και άποψη,
προορισμό και στάση ζωής.


Έτσι ετούτη η ανοιξη η τετμημένη,
διαλύει τις συνθέσεις,
αποχρωματίζει τα όρια της χαράς,
η ομορφιά της δεν έχει μορφή,
η ουσία της ίπταται σε νοητό επίπεδο μονάχα,
δεν είναι πλέον απτή, την ανταμώνεις
στα παλιά λεξικά, στις αναμνήσεις,
στα όρια της παλιάς σκέψης, στη νοσταλγία.

Ετούτη η άνοιξη μοιάζει πολύ με το Μέγα Τίποτε,
λίγο προτού συρρικνωθεί σε Τίποτε Μέγα
και ανάλαφρα, σχεδόν ανήκουστα,
αναχωρεί για τη μέσα ιστορία του χρόνου
αράζοντας στο λιβάδι με τα όσα κάποτε ζούσαν
και θριάμβευαν ξεχωριστά και ιδιαίτερα.

Θυμίζοντάς μου
πως η ανθρωπότητα αυτή
γνώρισε και καλύτερες μέρες.
Πράγμα που σημαίνει
πως θα ξανάρθουμε στα πράγματα
Οι Ωραίοι Έλληνες Εμείς
Που κάποτε προσγειωθήκαμε εδώ για να διδάξουμε
Την έννοια του θαύματος και το θαύμα της έννοιας.

Όμως ετούτα πια, ας μείνουνε κρυμμένα
απ’ τους πολλούς που τώρα έγιναν κι αυτοί λίγοι
και όσο πάει το πράγμα μεγαλώνει μικραίνοντας
προσδιορίζοντας μια νέα πραγματικότητα
εντελώς πεπαλαιωμένη και ανίσχυρη
να κουλαντρίσει τα ριζικά μας συναισθήματα.

Δεν βαριέστε, καιρός είναι, θα διαβεί,
χρόνια είναι θα περάσουν,
και όλα μαζί θα ακουμπήσουν στο μέλλον
ήρεμα και σκονισμένα…

Έτσι όπως περνάει επάνω μας ο ανοιξιάτης άνεμος
δίχως καμιά υποχρέωση να καταγραφεί στο δέρμα μας
και επιτρέποντάς μας να νιώσουμε κι εμείς
επιτέλους για μια φορά απόλυτα λευτερωμένοι
απ’ τα δεσμά της αρμονίας.
Να λειτουργήσουμε μυστικά
τον όμορφο εκείνο Γανυμήδη των ξεχασμένων Θεών,
τον Άγιο Διάβολο τον πικραμένο,
που μια ζωή τον αιχμαλωτίσαμε στις αμαρτίες μας
κι αυτός συνέχεια μας ξυπνάει κάθε πρωί
μ ένα χαμόγελο, δανεισμένο απ΄ τον Θεό του Μηδενός.

Τον άλλο συμπαθέστατο μύστη,
του υπέροχου τοπίου που ζωγραφίζει
η παντοδύναμη σκέψη μας πια,
αφού στην έξω φύση, τίποτα δεν μας προτείνεται.

Κι έρχεται τώρα κι ετούτη η παράξενη παράνοιξη άνοιξη
να μας το σιγουρέψει: Αλλάζουν όλα, επικινδύνως ανόητα,
φαίνεται μπήκαμε στην τελική ευθεία,
άντε να δούμε ποιος θάναι ο νικητής
και ποιον θα στέψουν ζωονίκη οι ελλανοδίκες
της συφοριασμένης καινούριας ανθρωπότητας!

Μου φαίνεται έχει μια σημασία για το Παραπέρα μας,
ετούτη η άνοιξη η παράνοιξη!
Να δούμε!


[Θα δούμε άραγε;]


2.ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ.

*Συμβαίνουν συνέχεια, τα Πράγματα,
συνέχεια μια μυστική γραμμή
πάει και φέρνει τον καιρό,
μετά, είναι κι εκείνα
τα απροσδιόριστα φύλλα,
που ίπτανται ανάμεσα στις εικόνες,
δεν αποφάσισε ακόμα
ο άλλος μας άνθρωπος,
αν είναι διακοσμητικά πουλιά,
που φορτώνουν το πλέγμα της ζωής,
ή αναγκαίες τομές,
στη συνέχεια της όρασης των δεδομένων..


*Συμβαίνουν συνέχεια και τα Μη Πράγματα,
όσα κατακρημνίστηκαν
στο πέρασμα των χρόνων,
και όσα καραδοκούν στο βάθος, στο ρουμάνι,
να πέσει ματωμένη η ψυχή μας,
να τη σπαράξουν
γιατί αυτά δεν έχουνε πατέρα,μήτε Θεό,
είναι αυτονόητα,ιδιοπαθή, απόμακρα γενικώς,
ο μέσος δέκτης κι ο μέσος δείκτης,
δεν έχουν πρόσβαση να τα επιτηρήσουν,
έχουν ενοικιάσει το χρώμα της αβύσσου,
καμιά φορά ξεπλένονται μέσα στο ξαφνικό όνειρο,
την ώρα που γέρνει το μεσημέρι, μαζί με το κορμί
κι αφήνεται να ταξιδέψει στην άλλη υπόσχεση,
αυτή των ολίγιστων, των ολιγοφρόνων,
και των πολλαπλά σκεπτόμενων..


*Συμβαίνουν κι αυτά..Κανείς δεν μπορεί
να απαγορεύσει τον ιδιωτικό μας θάνατο
κανείς δεν πρόκειται να καταλάβει
την ιδιωτική μας γέννηση
κανείς δε χρειάζεται να παρέμβει για να διακόψει
το μυστικό παιχνίδι..

*Οι άνθρωποι αυτού του καιρού,
μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι.


Ναι. Να κοιμούνται...


3 *Φ Υ Λ Λ Α Κ Α Ι Φ Τ Ε Ρ Α*

Εxουμε ΚΑΙΡΟ να γράψουμε.
EΧΟΥΜΕ καιρό να γράψουμε όμως;
Ήρθαν τα πράγματα όπως τα περιμέναμε:
Aπρόσμενα.
Όλα γύρισαν ανάποδα. Ξαναγύρισαν…

Η ψύξη έγινε δροσιά
η αγωνία περιπέτεια.
Ο στόxος, στόκος
[κλείνουνε τις τρύπες, τώρα.]

Αυτή η πατρίδα τέλειωσε
αυτή η παρτίδα τέλειωσε
αυτή η παρτίτα τέλειωσε
μας καλέσανε σε καινούριο πάρτι.

Οι ποιητές πούντοι;
Πουντιάσανε
Ποντίστηκαν
Καταποντίστηκαν.
Οι ποντικοί του καραβιού!

Εμείς πάλι,
Κύριοι Πολιτικοί,
είμαστε Άνθρωποι όπως όλοι σας.
Το όνομά μας κάτι σημαίνει.
Κάποιους ενεργοποιεί
Μετέxει στις δονήσεις
Μετατρέπει τα οράματα σε απόψεις
Επισυνάπτει στο μείζον, το δέον
Θετικοποιεί τους κραδασμούς
Στο σύνολο Σύμπαν, διάγει μή λάθρα.


Σας ακούμε λοιπόν:
Δεν έχετε κάτι να μας πείτε;
Δεν έxουμε κάτι να κάνουμε, νομίζετε;
Δεν έxετε κάτι ούτε κι εσεις;
Δεν έxει κάτι συμβεί;
Δεν έxουμε σε κάτι συμφωνήσει;
Δεν μας έxετε υποσxεθεί κάτι;

Δεν θέλουμε να κρατήστε τα λόγια σας
κρατήστε τους λόγους σας ..
Εμείς, οι Πολίτες, κρατάμε το Λόγο μας
και τώρα, ας κάνουμε ταμείο!

Εxετε ψευτοπεθάνει!
Γίνατε παράνομοι βρικόλακες
Δεν πίνετε αίμα, μόνο Κόκα-Κόλα!
Ψυxοπαθείς νεκροί
και λιώνετε ανάποδα!
Ερασιτεxνικές ψυxές,
δεν ίπτασθε. Τσουλάτε!

Εxετε xαθεί οριστικά!
Οπως μηδενίζεται η άμμος.
Οπως στεγνώνει ο ιδρώτας.
Οπως διαλύεται η γεύση.
Οπως απλώνει το λάδι.
Οπως απεραντίζεται η θάλασσα.
Οπως ρεύεται το μυρμήγκι!

Εxετε ενοικιάσει το Τίποτε!
Να σας διασώσουμε, αποκλείεται!
Η Δημοκρατία σας δεν έxει
ούτε Δήμο ούτε Κράτος.


Πάντως,
Φύλλα και Φτερά θα βάλουμε
στην καινούρια ΣΗΜΑΙΑ σας.

Φύλλα για σπανακόπιτα
και Φτερά για ξεσκόνισμα!

*******************************************
ΥΣΤΕΡΟΛΟΓΙΟΝ: Να αγαπάτε και να εμπιστεύεστε τους Ποιητές. Αυτοί τουλάχιστον δεν θα σας πουλήσουνε ποτέ..
-----------------------------------------------

Παρασκευή, 24 Ιανουαρίου 2014

ΣΩΤΗΡΙΑ !

Δεν υπάρχει σωτηρία,
ψιθύρισε
μάλλον δυνατά για να ακουστεί
δίπλα μου η χοντρή κυρία !
Υπάρχει σωτηρία 
σαν πάψουμε να βρισκόμαστε 
σε πλήρη αμηχανία !
Με κοίταξε λοξά
επειδή της μίλησα
απλά και καθαρά !!!

Τρίτη, 21 Ιανουαρίου 2014

ΧΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΤΕΡΑΤΑ !


ΠΟΡΝΗ ΕΞΟΥΣΙΑ,

ΕΓΩ ΠΟΥ ΕΙΣΠΝΕΩ

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΤΗ ΧΗΜΕΙΑ

ΘΑ ΣΤΑΘΩ

ΣΤΑ ΤΡΙΑ (3)

ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΥΤΑ ΣΗΜΕΙΑ...............

1. ΔΕΝ ΣΕ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΑ

2. ΕΠΙΒΙΩΣΑ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΩ ΝΑ ΕΠΙΒΙΩΝΩ

3. ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΣΟΥ ΛΟΙΠΟΝ !


 

Δευτέρα, 6 Ιανουαρίου 2014

Ο Καζαντζάκης στον Εμφύλιο της Ισπανίας,ως πολεμικός ανταποκριτής

http://www.onalert.gr/stories/kazantzakis-ston-emfylio-tis-ispanias-os-polemikos-antapokritis


Ήταν ένας εμφύλιος πόλεμος εξαιρετικά σκληρός, απάνθρωπος, όπως όλοι οι πόλεμοι και ειδικά οι αδελφοκτόνοι. Σαν σήμερα το 1939 ο Φράνκο έμπαινε στη Μαδρίτη και το αιματοκύλισμα του ισπανικού λαού τελείωνε.

Ο εμφύλιος πόλεμος ξεκίνησε το 1936 και στοίχισε ζωές αμέτρητες.

Ήταν ένας πόλεμος στον οποίο συμμετείχαν στο πλευρό των αριστερών πάρα πολλοί ξένοι γοητευμένοι από τις ιδέες του αγώνα τους. Διάσημοι συγγραφείς κάλυψαν ως πολεμικοί ανταποκριτές τις μάχες και δεν εννοούμε μόνο τον Έρνεστ Χεμινιγουέϊ, αλλά αναφερόμαστε στον Νίκο Καζαντζάκη. Τον μεγάλο μας συγγραφέα
Η Εύη Πετροπούλου διδάκτωρ Συγκριτικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου του Saarland της Γερμανίας είχε γράψει την ιστορία του Νίκου Καζαντζάκη στον ισπανικό εμφύλιο,στο Βήμα.

Μεταξύ άλλων έγραφε:

“Ο Καζαντζάκης ταξίδεψε τρεις φορές στην Ισπανία μεταξύ 1926 και 1937. Τα κείμενα που συγγράφει κατά το πρώτο του ταξίδι το 1926 δημοσιεύονται στην εφημερίδα «Ελεύθερος Τύπος». Πρόκειται για ανταποκρίσεις που δημοσιεύθηκαν από τις 12 Δεκεμβρίου 1926 ως τις 7 Ιανουαρίου 1927. Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Ν. Καζαντζάκης δημοσιογραφούσε για εφημερίδα. Στέλνει για πρώτη φορά «ταξιδιωτικές» εντυπώσεις του σε αθηναϊκή εφημερίδα, συγκεκριμένα στο «Νέον Αστυ», το 1907, την εποχή των μεταπτυχιακών του σπουδών στο Παρίσι, μεταξύ άλλων για να συμβάλει λίγο στη βελτίωση της οικονομικής κατάστασής του. Εκτοτε ακολούθησαν κατά καιρούς και άλλα αρθρογραφήματα. Τα κείμενα της δεύτερης περιόδου παραμονής του στην Ισπανία (3 Οκτωβρίου 1932 ­ μέσα Μαρτίου 1933), με την οποία συμπίπτει το τραγικό συμβάν του θανάτου του πατέρα του, δημοσιεύονται στην εφημερίδα «Καθημερινή».



Πολεμικός ανταποκριτής
Στις 3 Οκτωβρίου του 1936 ο Καζαντζάκης φεύγει πάλι για την Ισπανία ως απεσταλμένος της εφημερίδας «Καθημερινή», επιφορτισμένος με το βαρύ καθήκον να καλύψει τον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο. Το αποτέλεσμα είναι μια σειρά άρθρα ή, ορθότερα, ανταποκρίσεις-εντυπώσεις, που δημοσιεύονται καθημερινά από τις 24 Νοεμβρίου 1936 ως τις 17 Ιανουαρίου 1937 στην εφημερίδα και αποτελούν τη μεγάλη ενότητα Viva la muerte! στην υφιστάμενη έκδοση του βιβλίου Ισπανία. Νίκος Καζαντζάκης, Ταξιδεύοντας ­ Ισπανία (Εκδόσεις Καζαντζάκη, Αθήνα). Ηδη το 1937 συγκεντρώθηκαν για πρώτη φορά τα ισπανικά «Ταξιδιωτικά» του συγγραφέα σε έναν τόμο από τον εκδοτικό οίκο Πυρσό. Ανάμεσα σε αυτά βρίσκονται και κάποια από τα πλέον αμφιλεγόμενα γραπτά του Νίκου Καζαντζάκη.
Αυτή η τελευταία ενότητα άρθρων ξεσήκωσε διαμαρτυρίες και έδωσε έναυσμα σε πολλούς ­ όχι χωρίς λόγο ­ να κατηγορήσουν τον Καζαντζάκη ως «φιλοφρανκικό», «εθνικιστή» και άλλα συναφή, άποψη που θα ενισχυόταν πολύ περισσότερο αν είχε κανείς στα χέρια του όλο το υλικό των ανταποκρίσεων του συγγραφέα, καθώς η υπάρχουσα έκδοση της Ισπανίας δεν είναι πλήρης ως προς τούτο!
 
 Πώς δέχθηκε τη μεγάλη αποστολή

Η σχέση του Καζαντζάκη με τον ισπανικό εμφύλιο, όπως εμφανίζεται στα γραπτά του, ήταν ιδιόμορφη, γιατί ιδιόμορφη ήταν και η σχέση του με την ιστορική στιγμή, όπως θα δούμε στη συνέχεια.
Ετσι, ο Καζαντζάκης δέχεται σε μια δύσκολη εποχή για τη σύντροφό του Ελένη και τον ίδιο, όσον αφορά την οικονομική τους κατάσταση, την πρόταση του Γ. Βλάχου να πάει ως ανταποκριτής της «Καθημερινής» στο ισπανικό μέτωπο. Η Ελένη Καζαντζάκη σημειώνει στον Ασυμβίβαστο τη δική της ερμηνεία τόσο για την αποδοχή της προσφοράς όσο και για την προτίμηση του Νίκου:
«­Εεε, κυρ Νίκο! Σου φέρνω ένα τηλέγραφο!
Το τηλεγράφημα είταν από τον Γ. Βλάχο. Καλούσε τον Νίκο να φύγει αμέσως για την Ισπανία. Κυνικός, εξυπνότατος ο Γ. Βλάχος, εκτιμούσε τον Καζαντζάκη κι ας μη συμμεριζόταν καθόλου τις ιδέες του. Τον δέχτηκε με το συνηθισμένο του χαμόγελο:
­ Ξέρω πως θα προτιμούσες να πας στους Κόκκινους. Μα εγώ σε στέλνω στους Μαύρους, όπως τους λέτε.
­ Γιατί ίσια-ίσια εμένα;
­ Γιατί θα πεις την αλήθεια. Φίλοι κι εχθροί σου θα δυσαρεστηθούν, τόσο το καλύτερο. Δέχεσαι; Ναι ή όχι;
Δέχτηκε» ­ Ελένη Καζαντζάκη, Νίκος Καζαντζάκης, Ο Ασυμβίβαστος, Εκδόσεις Καζαντζάκη, Αθήνα 1983, σελ. 407 (υπογράμμιση: Εύη Πετροπούλου).

Το γεγονός της αποστολής του στους «Μαύρους» και όχι στους «Κόκκινους» ο Καζαντζάκης το αντιμετωπίζει ­ σύμφωνα με την Ελένη Καζαντζάκη ­ ως πρόκληση και η συνεργασία με μια συντηρητική εφημερίδα τού επιβάλλει έμμεσα ­ δεδομένης της πολιτικής κατάστασης στην Ελλάδα ­ να τηρήσει τους όρους της δεοντολογίας και να σεβαστεί τη γραμμή της εφημερίδας, η οποία ήδη στις 2 Οκτωβρίου 1936 διαφημίζει την αποστολή αυτή με τον ακόλουθο τρόπο:
«Μια μεγάλη αποστολή της "Καθημερινής" εις την Ισπανίαν, την χώραν η οποία λόγω των συνταρακτικών γεγονότων του εμφυλίου πολέμου ευρίσκεται εις την πρώτην γραμμήν του παγκοσμίου ενδιαφέροντος.
Η "Καθημερινή" επεφόρτισε διά την αποστολήν αυτή τον κ. Νίκον Καζαντζάκην, τον διακεκριμένον λόγιον, ο οποίος ζήσας άλλοτε επί διετίαν εις την σπαρασσομένην χώραν θα ήτο ασφαλώς ο ικανώτερος όλων διά να περιγράψη την σημερινήν τραγωδίαν, εις την οποίαν έρριψε την Ισπανίαν η εγκληματική αφροσύνη των ερυθρών.

Στο κέντρο των γεγονότων

Ο κ. Νίκος Καζαντζάκης αναχωρήσας ήδη διά την επανεστατημένην Ισπανίαν θα ευρίσκεται εις το κέντρον της επαναστάσεως εντός των προσεχών ημερών και θα έχη ίσως την τύχην να εισέλθη μετά των στρατευμάτων του Αρχιστρατήγου Φράνκο εις την ισπανικήν πρωτεύουσαν».
Η ηθική υποχρέωση του Καζαντζάκη απέναντι στην εφημερίδα του δεν αποτελεί σίγουρα άλλοθι για τη στάση του απέναντι στον πόλεμο. Υπήρξαν εξάλλου και ταξιδιωτικές επιφυλλίδες γνωστών λογοτεχνών της εποχής με τελείως διαφορετικό ύφος γραφής ­ βλ. Δημήτρης Φιλιππής, Η Ελλάδα μπροστά στον ισπανικό εμφύλιο, ό.π., σ. 48. Ο συγγραφέας χαρακτηριστικά αναφέρει τις επιφυλλίδες στο «Ελεύθερον Βήμα» του Κώστα Ουράνη, τις οποίες και εξαίρει, και αυτές του Ζαχαρία Παπαντωνίου. Ισως όμως να διευκολύνει την ερμηνεία κάποιων αντιθέσεων που εμφανίζονται στα κείμενά του. Ενδεικτικά αναφέρω το άρθρο του της 27ης Δεκεμβρίου 1936 με τίτλο «Αι θηριωδίαι του εμφυλίου πολέμου. Πώς οι ερυθροί έκαιαν τας εκκλησίας», το οποίο συγκαταλέγεται στο ακόμη ανέκδοτο υλικό του τόμου και περιγράφει τις «θηριωδίες των Κόκκινων», καθώς και σχετικό απόσπασμα από διάλογό του με τη σύζυγό του Ελένη στον Ασυμβίβαστο. Οταν εκείνη τον ρωτάει ποια η ανάγκη να καίνε «οι Κόκκινοι» τις εκκλησίες, εκείνος της απαντά καυτηριάζοντας και την «άλλη» πλευρά: «Μην ξεχνάτε πως, αν οι κομμουνιστές έκαψαν τις εκκλησίες, οι ισπανοί καθολικοί έκαψαν την Εκκλησία. Στ' όνομα του Χριστού έκαμαν κι ονειρεύτηκαν να κάμουν χίλια εγκλήματα» ­ βλ. Ελένη Καζαντζάκη, Νίκος Καζαντζάκης. Ο Ασυμβίβαστος, ό.π., σ. 412.

Οι ιδεολογικές μεταστροφές

Είναι προφανές ότι σχετικά με τις πολιτικές, θρησκευτικές και γενικότερα ιδεολογικές πεποιθήσεις του Νίκου Καζαντζάκη επικρατεί αβεβαιότητα, και αυτό οφείλεται κυρίως στις ιδεολογικές μεταστροφές που χαρακτήριζαν τον συγγραφέα. Ετσι, η περίοδος του εφήμερου ενθουσιασμού του για ανατροπή και επανάσταση, τα χρόνια από το 1921 ως το 1924, κατά τα οποία διέμενε κυρίως στη Γερμανία παρακολουθώντας «την μπολσεβίκικη κίνηση», χαρακτηρίζεται ως κομμουνιστής. Αργότερα το ενδιαφέρον του αυτό μετατοπίζεται και διασπάται. Η Ελένη Καζαντζάκη σημειώνει: «Ξέρει πόσο τον υποψιάζουνται και τον κατηγορούν για πληρωμένο κομμουνιστή από τη Μόσχα. Ξέρει, επίσης, πολύ καλά πως οι αριστεροί δεν τον θέλουν, γιατί είναι... μυστικιστής. Ωστόσο, δεν ήξερε ακόμα πως οι αρχηγοί του Κ.Κ.Ε. τον κατηγορούσαν για πράχτορα της Ιντέλλιτζενς Σέρβις» ­ ό.π., σ. 477.
Οι ανταποκρίσεις του Καζαντζάκη στην «Καθημερινή» δεν ήταν συμβατικά δημοσιογραφικές για έναν ακόμη λόγο: δεν επρόκειτο για δημοσιογραφικά κείμενα με τη φωτογραφική αξία ενός ντοκουμέντου. Ο Δημήτρης Φιλιππής παρατηρεί σε πρόσφατο σχετικό άρθρο του στο περιοδικό «Αντί»: «Τους έλειπαν τα στοιχειώδη: οι από πρώτο χέρι αποκλειστικές ειδήσεις και ο σχολιασμός τους, η παρουσίαση των αντίπαλων πλευρών και η καταγραφή των δυνάμεών τους, ενώ συνάμα οι πλούσιες πληροφορίες για τον ισπανικό πολιτισμό δεν συνδέονταν με το διαμορφούμενο γίγνεσθαι. Δεινός αφηγητής, ο κρητικός συγγραφέας ήξερε πώς να αποτυπώσει το δράμα ενός εμφυλίου πολέμου, αλλά αυτό, όμως, είναι λογοτεχνική μαρτυρία» ­ βλ. Δημήτρης Φιλιππής, Η Ελλάδα μπροστά στον ισπανικό εμφύλιο, ό.π., σ. 48.

Συχνά δε πρόκειται για ελεύθερη συνειρμική δημιουργία ενός συγγραφέα που μοιάζει να είναι αποκομμένος από το τραγικό γίγνεσθαι, παραδομένος με ένταση και πάθος σε θεωρητικά σχήματα, σε ιδέες ή σε εικόνες τέχνης που τον συγκλόνισαν.
Ετσι, το «ήσυχο», «γλυκύτατο» Τολέδο, που βρίσκει πριν από τον εμφύλιο στο ταξίδι τού 1926-27, τον απογοητεύει, καθώς εκείνος αναζητά το ασκητικό, ερειπωμένο Τολέδο του Greco, όπως το αποτύπωσε ο κρητικός ζωγράφος μέσα στην καταιγίδα. «Είναι δύσκολο πολύ να δεις έναν τόπο με τα μάτια σου, όταν, πριν από σένα, πέρασε από τον τόπον αυτόν ένας μεγάλος ποιητής. Η "Ισπανία" είναι εφεύρεση που έκαμαν μερικοί ποιητές και ζωγράφοι» σημειώνει πολύ πριν από τον εμφύλιο ­ βλ. Νίκος Καζαντζάκης, Ισπανία, ό.π., σ. 83.
Στο κατεστραμμένο Τολέδο του εμφύλιου σπαραγμού όμως ο Καζαντζάκης αναζητά και βρίσκει το πνεύμα του Greco. Αναγνωρίζει το Τολέδο των πινάκων που τόσο τον γοήτεψαν, θαυμάζει αυτόν τον ζωντανό πίνακα, την πόλη τη «λυτρωμένη από τη σιγουράδα, τη φρονιμάδα και τη μετριότητα» ­ Ισπανία, ό.π., σ. 165 ­, τον συνεπαίρνει η έκσταση της στιγμής, η αμεσότητα του βιώματος και της τρομερής αίσθησης του υψηλού, που προκαλεί όμοια η φρίκη της κατεστραμμένης πόλης και η τέχνη στην υψηλότερη μορφή της, και αδιαφορεί για οτιδήποτε συμβάλλει σ' αυτό το αποτέλεσμα, σχεδόν ευγνωμονεί τους αυτουργούς των ερειπίων, των χασμάτων, των κενών, του «υψηλού νοήματος».

Τον «αιχμαλώτισε» ο Φράνκο

Οι ανταποκρίσεις του Καζαντζάκη από την Ισπανία αντικατοπτρίζουν καταφανώς τις υπαρξιακές κρίσεις και αγωνίες του, όχι όμως τις απόψεις ενός στρατευμένου αλλά αντικειμενικού παρατηρητή. Η ίδια έκσταση που κυριεύει τον Καζαντζάκη μπροστά στο θέαμα του ερειπωμένου Τολέδο τον κυριεύει μπροστά στις μορφές που θαυμάζει και στο μεγαλείο και στη μοναδικότητα της σημαίνουσας ιστορικής στιγμής, στα οποία αποδίδει πάντα μυθικές διαστάσεις, ιδιαίτερα όταν έχει γνωρίσει τα πρόσωπα και έχει βιώσει τις καταστάσεις, όταν ο ίδιος ήταν παρών στη γένεση του ιστορικού γεγονότος, και διατηρεί την ίδια ένταση στην αναπαράσταση τη στιγμή της λογοτεχνικής δημιουργίας. Ετσι, μιλά με το ίδιο πάθος αφενός για τη Ρωσική Επανάσταση και τους πρωτεργάτες της, για το «μπολσεβίκικο» κίνημα της Ευρώπης ή την Κρητική Επανάσταση, αφετέρου για τον Μουσολίνι και την «εθνική ανασυγκρότηση» του Φράνκο.

Αξίζει να σημειωθεί ότι μεταξύ των προσωπικοτήτων που θαυμάζει απεριόριστα ο Καζαντζάκης συγκαταλέγεται και ο βάσκος μεγάλος συγγραφέας Ουναμούνο, τον οποίο γνωρίζει προσωπικά. Η ιδεολογική μεταστροφή του ως τότε αντιπολιτευόμενου Ισπανού και η υποστήριξη που παρέχει στο πραξικόπημα του Φράνκο δεν αφήνουν ανεπηρέαστο τον Καζαντζάκη ­ βλ. Δημήτρης Φιλιππής, Η Ελλάδα μπροστά στον ισπανικό εμφύλιο, ό.π., σ. 47. Οταν λοιπόν ο Καζαντζάκης μετά από συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε ο Φράνκο στις 22 Δεκεμβρίου 1936 γράφει, παρατηρώντας ότι οι λοιποί συνάδελφοί του δημοσιογράφοι εγκατέλειψαν το γραφείο του κινηματία με έναν μορφασμό δυσφορίας: «Μα εγώ ήμουν χαρούμενος, γιατί είδα έναν άνθρωπο αποφασισμένο και γαλήνιο, τέλειο όργανο της εποχής του, πειθαρχημένον εργάτη και συνεργάτη του φοβερού, ανήλεου καιρού που ζούμε» ­ από το ακόμη ανέκδοτο υλικό της ετοιμαζόμενης νέας έκδοσης της Ισπανίας ­ δεν έχει συναίσθηση προφανώς της ιδεολογικής απόχρωσης της θεώρησής του ούτε της βαρύτητας και της ευθύνης των λεχθέντων, ότι δηλαδή είναι φυσικό μέσα από τις ανταποκρίσεις του να συμβάλλει στη διαμόρφωση απόψεων. Η θέασή του καθορίζεται αποκλειστικά από το γεγονός ότι γνωρίζει έναν άνθρωπο που γράφει ιστορία, που διαμορφώνει την ιστορική στιγμή. Η εξουσιαστική αυτή δύναμη τον αιχμαλωτίζει. Το συγκλονιστικότερο όλων; Ο Καζαντζάκης ήταν εκεί και μπόρεσε να το διηγηθεί. Σε τέτοιες στιγμές δεν έχει γι' αυτόν σημασία «η ιδεολογία, παρά ο ρυθμός της ιδιοσυγκρασίας του ανθρώπου που αγωνίζεται» ­.